ทั้งที่ใกล้วันแม่เข้าไปทุกทีแล้ว เมื่อตอนเที่ยงระหว่างนั่งทานข้าว กลับคิดถึงพ่อขึ้นมาซะงั้น เพราะผมเองตั้งแต่อายุ 15 ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัดอีกแล้ว จำเป็นต้องไปเรียนไกลบ้านตลอด นานๆช่วงวันหยุดยาวๆก็จะกลับไปเยี่ยมบ้านซักครั้ง ทำให้ไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ถ้ามีเรื่องอะไรก็จะคุยกับแม่ตลอด ยิ่งนิสัยผมกับพ่อเหมือนกันคือเป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยแล้วถ้าอยู่ด้วยกันแทบจะไม่คุยเลย แต่ผมก็รู้ว่าพ่อรักผมมากแค่ไหน พ่อทำอะไรเพื่อผมมากมาย แต่ผมเองกลับไม่แน่ใจว่าพ่อรู้หรือเปล่าว่าผมรักท่านมากเหมือนกัน เพราะผมไม่ได้แสดงอะไรเพื่อบ่งบอกว่าผมรักท่านเลย แม่เล่าให้ฟังว่าก่อนที่ผมจะเกิดพ่อเป็นคนดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ และตัดสินใจเลิกตอนที่ผมเกิดมา เพียงเพราะว่าไม่ต้องการให้ผมเห็นเป็นตัวอย่าง...

ตั้งแต่จำความได้พ่อตีผมแค่หนเดียวคือ ตอนเด็กๆ ผมแอบหยิบเงินแม่ไปแจกเพื่อนๆ คนละร้อยสองร้อย ผมจำได้ดีพ่อไม่ดุไม่ด่า แต่เดินไปหาไม้เรียวมา 1 กำ บอกผมว่าทำแบบนี้น่ะเค้าเรียกว่าขโมย แล้วฟาดผมหยั่งกะคนบ้าจนแม่ต้องวิ่งมาห้าม พ่อหันหลังเดินไปไม่ชายตามองผมด้วยซ้ำ แต่ผมเห็นนะครับพ่อว่าพ่อแอบปาดน้ำตา ตอนพ่อเดินไปหยิบยาหม่องมาให้แม่ทาให้ผม...

เวลาผมใช้เงินเปลือง ถ้ามาขอเงิน แม่ผมจะเป็นคนบ่นๆๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีกจนผมจำได้ว่าคำต่อไปแม่จะพูดว่าอะไร แต่พ่อไม่พูดซักคำ ถามว่าเอาเท่าไหร่แล้วก็ไปหยิบมาให้...

นานๆผมกลับไปเยี่ยมบ้าน พ่อไม่เคยแสดงอาการดีใจเลย แต่พ่อจะขับรถมอเตอร์ไซค์อีแก่ของพ่อออกจากบ้านไปเป็นชั่วโมงๆ และกลับมาพร้อมหมูเห็ดเป็ดไก่ เพื่อจะทำของโปรดของผมให้ผมกิน ฝีมือทำกับข้าวของพ่อยังอร่อยสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะครับพ่อ...

มีครั้งนึงผมเห็นเพื่อนข้างบ้าน เอารถเด็กเล่นมาอวด ผมอยากได้ก็ไปงอแงขอให้พ่อซื้อให้บ้าง แต่ถึงผมจะงอแงร้องไห้แค่ไหนพ่อก็ไม่สนใจเลย ก็อยู่บ้านนอกนี่นะจะไปหาซื้อจากที่ไหน แล้วมันก็คงแพงน่าดู แล้วพ่อก็ถือมีดเดินหายเข้าไปในสวนหลังบ้าน กลับมาพร้อมกิ่งไม้ใหญ่ๆ 2 ท่อน มานั่งหั่นๆ ถากๆ ฟันๆ ตอกๆ อยู่พักใหญ่ มันก็ออกมาเป็นท่อนไม้บูดๆเบี้ยวๆ มีก้อนกลมๆ ยื่นออกมาพอเดาออกว่าเป็นล้อรถ แล้วยื่นให้ผม แต่ผมก็โยนทิ้งทันทีแล้วไม่หยิบมาเล่นเลย แหม..ก็หน้าตามันเหมือนรถที่ไหนล่ะครับพ่อ ตอนเด็กๆจินตนาการของผมก็ไม่ได้บรรเจิดขนาด จะจินตนาการให้มันเป็นรถได้หรอก... แต่ว่าตอนนี้ผมก็เข้าใจแล้วครับว่ารถหน้าตาอุบาทว์คันนั้นมันเปี่ยมไปด้วยความรักและความตั้งใจ ...พ่อครับผมอยากได้รถคันนั้นครับ... แล้วผมจะรักและเก็บมันไว้อย่างดีเชียว...

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

ฉันได้ดีทุกวันนี้ ก็เพราะไม้เรียวของพ่อ เช่นกัน

#2 By Breath (58.8.137.58) on 2007-07-27 07:31

คิดได้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าโชคดีแล้วค่ะ ไม่ต้องเสียใจว่าตอนเด็กทำไมคิดอย่างนั้น เด็กก็แค่เด็ก ดีกว่าบางคนตายไปแล้วยังคิดไม่ออกเลยค่ะ

#3 By VAR on 2007-07-27 07:45


เล่นเอาเราซึ้งเลย
ตอนเด็กๆโดนพ่อตีครั้งเดียวเหมือนกัน
ตื่นนอนมาแล้วร้องไห้ ไม่มีสาเหตุ+งี่เง่ามาก

ก็สมควรแล้วอ่ะเนอะ ....


ทุกๆวันนี้ได้ดีก็เพราะไม้เรียวเหมือนกันค่ะ

#4 By i n s i d e m e* on 2007-07-27 10:07

เป็นคุณพ่อที่ดีมากเลย

#5 By wesong on 2007-07-27 10:31

คุณพ่อน่ารักจังค่ะ

เพราะไม้เรียววันนั้น ถึงทำให้มีคุณในวันนี้ อิอิ

คราวหน้าเขียนถึงเรื่องแม่ นะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะน้อยใจ

#6 By !2know ++ on 2007-07-27 11:53

คุณค่าที่แท้จริง คงไม่ใช่วัตถุสิ่งของที่เราเห็นด้วยตา แต่เป็นสิ่งที่ออกมาจากใจต่างหาก ...
ดีใจด้วยที่มองเห็นความหมาย ซึ้งๆ
ขอบคุณนะคะ แวะมาเม้นให้คนแรกเลย

#7 By maewba' on 2007-07-27 12:24

อ่านแล้วคิดถึงพ่อจังเลย
คุณพ่อของคุณน่ารักจังเลยค่ะ
และเชื่อว่าซักวัน หากคุณได้เป็นคุณพ่อบ้าง
คุณก็คงจะเป็นคุณพ่อที่น่ารักเหมือนกับคุณพ่อของคุณนั่นแหละค่ะ

ปล. ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ สำหรับคอมเม้นท์

#8 By + : A u r a : + on 2007-07-27 12:59

more than words!!

#9 By พุดจีบ on 2007-07-27 13:12

วันนี้กำลังจะกลับไปเยี่ยมบ้านพอดี อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ
แต่เราจะต่างออกไปหน่อย พ่อเราเป็นคนเจ้าระเบียบมา และจะเข้มงวดเรื่องการเรียน ท่านจะทำตารางอ่านหนังสือให้เราตั้งแต่ป.1 แล้วก็จะกองหนังสือที่เราต้องอ่านในวันนั้นไว้บนโต๊ะเกือบ10เล่ม เราต้องอ่านให้หมดนั่นแหละ ทำให้เราต้องทำการบ้านให้เสร็จที่โรงเรียนไม่ให้เหลือค้างกลับมาทำที่บ้าน เพราะกลับบ้านต้องอ่านหนังสือที่พ่อกองเอาไว้ให้ เวลาเล่นของเราก็ถูกจำกัดด้วยตารางของพ่อ (เล่นวันละ3ชั่วโมง) แต่เราเชื่อเสมอว่าที่พ่อทำเพราะอยากให้เราได้ดี เพราะเราเคยบอกพ่อว่า หนูจะเป็นหมอ แล้วเราก็ได้เป็นหมอจนทุกวันนี้ ก็เพราะพ่อนี่แหละค่ะ

#10 By nunun on 2007-07-27 13:31

คุณพ่อน่ารักมากเลย

#11 By Authorized by Contessa I on 2007-07-27 14:42

ซึ้งอ่ะ อ่านแล้วคิดถึงพ่อเหมือนกัน..

คุณเหมือนผมหลายๆอย่างเลย เป็นคนต่างจังหวัด ออกจากบ้านไปเรียนที่อื่นตั้งแต่เด็ก(จบ ม.3) แล้วก็ไม่สนิทกับพ่อแม่ จนตอนหลังก็ค่อยเริ่มกลับมาโทรหาแม่บ่อยขึ้น แต่กับพ่อก็ไม่คุยได้คุยกันเหมือนกัน แต่เวลาเรากลับบ้าน พ่อเค้าก็จะดีใจอยู่นะ

ตั้งใจแต่จำความได้ ไม่เคยโดนพ่อตีเลย แต่พ่อชอบกินเหล้า ช่วงนี้ก็เลยไม่ค่อยชอบพ่อ แต่ตอนนี้ก็คงปล่อยเค้าไป เคยขอหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังเลิกไม่ได้ ก็ไม่รู้จะทำไง ตอนนี้ก็พยายามทำอะไรให้พ่อเท่าที่ทำได้เหมือนกัน


ดีใจครับที่ได้อ่านเรื่องราวดีๆแบบนี้

แล้วก็ขอบคุณที่เข้าไปต้อนรับผมนะ ..ไว้จะมาอ่านใหม่

#12 By >t-O.y: on 2007-07-27 14:48

อ่านแล้วก็นั่งแอบยิ้มอยู่คนเดียว
เพราะตอนเด็กๆ ก็เคยงอแงเพราะไม่ถูกใจกับของเล่นที่แม่หามาให้อยู่บ่อยๆค่ะ
ตอนนั้นไม่ได้คิดหรอกว่าจะทำให้พ่อกับแม่เสียใจมากมั้ย
แต่ตอนนี้รู้แล้วนะ...
สิ่งที่ไม่คิดจะทำเป็นอันดับต้นๆในชีวิตก็คือ 'การทำให้พ่อแม่เสียใจ' นี่ล่ะค่ะ

#13 By TooNey on 2007-07-27 15:36

นึกถึงตอนเด็กเลยอ่ะ รถบังคับคันนั้นหายไปไหนแล้วว

#14 By MinimarT on 2007-07-27 15:36



มาอ่านบลอกนี้บ่อยๆ เขาจะหาว่าผมบ้าป่ะเนี่ย

อ่านไปร้องไห้ไป ง่า.. ซึ้งใจจัง

คงเป็นเพราะผมไม่สนิทกะพ่อเลยยยย

พ่อกะแม่แยกกันตั้งแต่ยังเด็ก

เลยจินตนาการไม่ออกว่าพ่อทำของเล่นให้เป็นยังไง

แต่ผมก็รักพ่อผมนะ รักแบบ..

เฮ้อ.. พอดีกว่า พิมพ์มากกว่านี้เดี๋ยวน้ำตาร่วง



บุญรักษาครับ
อ่านแล้วคิดถึงการแสดงออกของลูกที่มีต่อพ่อค่ะ เพราะนึกภาพออกเลย

ทุกวันนี้ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยพูดคุยกับพ่อ ไม่ค่อยแสดงออก แต่ลึกๆ ฉันก็รักพ่อ พอจะทำก็รู้สึกเขินๆ เหมือนกันค่ะ

กำลังพยายามทำให้มากขึ้นอีกเช่นกัน
อ่านแล้วคิดถึงคุณพ่อจังค่ะ วันนี้กลับบ้านไปทานข้าวกะคุณพ่อดีกว่า อิอิ

#17 By KOine~* on 2007-07-27 19:12

จากที่คิดถึงคุณพ่อเป็นปกติอยู่แล้วพอได้อ่านยิ่งคิดถึงมากกว่าเดิมอีกง่ะ...แล้วยิ่งหยุดช่วงเข้าพรรษาก็ยังกลับบ้านไม่ได้..คิดถึงพ่อมากเลย
(ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ)

#18 By NuRsEKinGDoM on 2007-07-27 19:57

พอคิดขึ้นมาแล้ว อีกอย่างที่รู้สึกขึ้นมาเลยก็คือ ความรู้สึกผิด น่ะค่ะ รู้สึกผิดที่ทำลายความรักของคุณพ่อไป ถึงตอนนั้นตัวเองจะไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เถอะ
เหตุการณ์คล้ายๆกันก็เกิดกับตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้เลยพยายามชดเชยส่วนนั้นให้กับคุณพ่อด้วย (อืม แต่บางครั้งเราก็อดขัดใจท่านไม่ได้สิน่า )
แวะกลับบ้านบ่อย ๆ สิคะ

รู้สึกว่าตัวเองไม่ดีเลย ที่จะหาเรื่องให้พ่อ (ตา) มากรุงเทพบ่อย ๆ ติดงานบ้าง ไม่อยู่ยาวบ้าง หลานป่วยบ้าง เค้าให้หยุดยาว คนที่ช่วยได้โดยไม่อิดออด คือ พ่อ แต่จะถูกพี่สาวมองว่า มาทำไม มาเลี้ยงหลาน มาให้มันใช้ ฟังทีไรก็เจ็บลึก ๆ เพราะว่าใจจริง คือ อยากให้เค้ามาอยู่ด้วย

แต่ก็คนแก่ละ คิดถึงบ้าน แปลกที่แปลกถิ่น คนต่างจังหวัดด้วย เฮ้อ อยู่ได้ถึง 2 อาทิตย์ก็ไม่ไหวแล้วค่ะ

กลับบ้านบ่อย ๆ นะคะ หรือโทรหาบ่อย ๆ ค่ะ

#20 By tungmay on 2007-08-14 10:44

คนเราจะเห็นค่าของสิ่งของเมื่อมันหายครับ...
คุณพ่อ และคุณแม่รักคุณค่ะ
ถึงแม้จะไม่ได้พูดออกมา แต่สิ่งที่ท่านทำนั้น ใช่เลย..

รักคุณพ่อ และคุณแม่ให้มาก ๆ นะคะ big smile

(อ่านแล้วซึ้งมากเลย...คิดตามแล้วน้ำตาจะไหล)
ฮึ...คิดถึงพ่อจัง
ไม่ได้อยู่ใกล้กันด้วย..
และพ่อก็ทำกับข้าวอร่อยที่สุดเลย..
แต่ เวลากลับบ้านที่ไร ..พ่อก็จะพยายามพูดว่า นู่ทำไข่ตุ๋นอร่อยมากเลยนะ..ทำให้กินหน่อยสิลูก..
ฮือ..อยากจะร้องไห้

#24 By สาวแบงค์ on 2008-02-27 12:05

พ่อคะ หนูอยากได้กล้องตัวนั้น ....

#25 By iDoi* on 2008-03-27 16:11

พี่ดี้โชคดีจังที่มีพ่อที่ดีกับความทรงจำที่น่าประทับใจกับพ่อ....อืม หนูอยากมีความทรงจำกับพ่อมากกว่านี้จัง คงดีมากกกกก...หนูคิดอย่างนั้น

#26 By (203.144.220.243) on 2008-03-27 18:58

#27 By a.while on 2008-03-28 16:15

เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลยค่ะ

คุณมีพ่อที่น่ารักมากๆเลย

Hot! Hot!