+ + ความคิดของคนขวางโลก + +

          แม้ปัจจุบันเราจะได้ยินคำพูดที่ฟังดูดีอย่าง "เมืองไทยไม่มีแบ่งชนชั้น"  ถึงแม้จะเป็นนามธรรมแต่ก็ทำให้รู้สึกถึงเสรีภาพและความเท่าเทียมกันในหมู่ราษฎรเต็มขั้นอย่างพวกเรา  แต่..มีใครซักกี่คนครับที่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ในเมื่อสิ่งที่ปรากฎต่อความรับรู้ในทุกๆวันสังคมไทยในปัจจุบันล้วนเต็มไปด้วยอภิสิทธิ์ชนมากมาย.. ผมจะยกมาซักสองสามตัวอย่าง..

Ex. #1
          -  วันนี้หัวข้อข่าวใน Manager Online :  "อีสานหยุดนิ่ง! พระยาแม้ว เหยียบเมือง-อารักขายังกะไข่ในหิน"    " ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อ พ.ต.ท.ทักษิณ และคณะมาถึงจังหวัดขอนแก่น ปรากฏว่าบรรยากาศเป็นไปอย่างเข้มงวด เมื่อมีการระดมเจ้าหน้าที่ตำรวจนับพันนายมาคอยอารักขา และคอยตรวจตราวัตถุระเบิดและสิ่งผิดปกติในทุกพื้นที่ตั้งแต่ตลาดและตามวัดต่างๆ ที่ พ.ต.ท.ทักษิณ จะเดินทางไป ทั้งนี้ ตามกำหนดการแล้วหลังจากเสร็จสิ้นการทำบุญสะเดาะเคราะห์ที่ขอนแก่นแล้วจะเดินทางต่อไปยังจังหวัดกาฬสินธุ์ " 

          บางคนอาจจะคิดว่า "แล้วมันแปลกตรงไหน ก็ท่านเป็นอดีตนายก"  แปลกสิครับ..มีอดีตนายกคนไหนของไทย ที่ต้องมีกองทัพตำรวจตามไปอารักขาขนาดนี้ อย่าว่าแต่อดีตนายกเลยครับ นายกคนปัจจุบันยังไม่ได้ขนาดนี้เลย นี่หรือเปล่าครับที่เรียกว่า อภิสิทธิ์ชน แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ก็ต้องไปถาม ผบ.ตร พล.ต.อ.ภัชรวาท วงษ์สุวรรณ ว่าเหตุใดทางสำนักงานตำรวจแห่งชาติ จึงมีมาตรฐานการทำงานแบบนี้  เหตุใดต้องส่งกองทัพตำรวจไปเฝ้าติดตามอารักขา ประชาชนคนไทย 1 คน ที่ตกเป็น "จำเลย" ในข้อหาทุจริตคอรัปชั่นที่ได้รับการประกันตัวชั่วคราว.. จากตัวอย่างนี้คงพอสรุปได้ว่า หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้สังคมแห่งชนชั้นยังมีอยู่คือ "ใครบางคน"

Ex. #2
          -  น้องน้ำเดอะสตาร์ ผมยกตัวอย่างนี้ไม่ได้มีเจตนาลบหลู่หรือเป็นการไม่ให้เกียรติคนตายแต่อย่างใดนะครับ เพราะผมเองได้ดูตอนที่เธอมาออกรายการตาสว่าง ผมชื่นชมความมุ่งมั่นในการทำในสิ่งที่ตัวเองฝัน ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และชีวิตเธอก็น่าสงสารมาก ดูไปก็ยังน้ำตาคลอไปกับเธอ..  แต่ตัวอย่างนี้บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่ทำให้สังคมแห่งชนชั้นยังคงมีอยู่ก็คือ "คนบางส่วนในสังคม"..   คุณแม่ของเธอที่ติดคุกอยู่ ได้รับอนุญาติมาร่วมงานศพของน้องน้ำ เนื่องจากคนไทยเป็นคนมีน้ำใจจึงมีความเห็นว่าก็เหมาะสมแล้วเพราะเธอสูญเสียลูกอันเป็นที่รัก จึงสมควรได้รับอนุญาติให้ออกมาร่วมงานศพ.. แต่..ต้องไปศึกษาดูด้วยว่านักโทษคนอื่นๆเค้ามีบุคคลอันเป็นที่รักเสียชีวิตในระหว่างที่เค้าจำคุกอยู่หรือไม่ และได้รับอนุญาติให้ไปร่วมงานศพเหมือนกรณีนี้หรือไม่..  หลังจากนั้นได้มีการทำเรื่องขอให้คุณแม่ของเธอพ้นโทษก่อนกำหนด ด้วยเหตุผลว่าไม่มีใครดูแลน้อง ทั้งๆที่อีกเดือนเดียวเธอก็จะพ้นโทษอยู่แล้ว ก็เกิดคำถามเหมือนเดิมว่า..นักโทษคนอื่นล่ะถ้ามีเหตุจำเป็น ขอพ้นโทษก่อนกำหนดได้หรือไม่ ?? และอย่าลืมว่านักโทษคือผู้กระทำความผิดจึงได้รับโทษ..  ถ้าเปรียบเทียบในกรณีเดียวกัน ถ้าไม่ใช่น้องน้ำเดอะสตาร์  แต่เป็นใครซักคน ที่เค้าพยายามทำสิ่งที่ตัวเองฝัน (แน่นอนว่าเพื่อตัวเอง)  แต่ฝันยังไม่ทันได้เป็นจริงเค้าต้องหยุดทำในสิ่งที่ตัวเองพยายามเนื่องจากเป็นโรคร้าย และในที่สุดก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา  ถามว่าสังคมให้ความสำคัญกับคนๆนี้ได้เท่าน้องน้ำหรือไม่ ??

Ex. #3
          -  เจ้าหน้าที่บ้านเมือง หรือคนของรัฐ มักทำตัวเป็นเจ้านายประชาชน ผมยังจำคำที่ผู้ใหญ่มักจะสอนตอนผมเป็นเด็กว่า "ให้เรียนสูงๆจะได้ไปเป็นเจ้าคนนายคน" ในที่นี้เค้าหมายถึงให้ไปรับราชการ เพราะเชื่อว่าถ้ารับราชการมีแต่คนให้ความเคารพ  สิ่งเหล่านี้ถูกฝังหัวกันมาแสนนาน  แม้ช่วงหลังๆจะมีการปฏิวัติความคิดนี้  แต่ก็ยังมีหลายคนโดยเฉพาะคนจนเวลาไปติดต่อสถานที่ราชการ ไม่เคยได้ยืดอกตรงในฐานะประชาชนคนเสียภาษีเพื่อชาติเสียที และยังต้องหงอข้าราชการต่อไป  แต่ทำไงได้ในเมื่อจิตสำนึกมันเตือนเราเสมอว่า "จนต้องเจียม"  ดังนั้น "ความเชื่อ" ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ยังคงมีสังคมแห่งชนชั้น

          แม้แต่การวิเคราะห์กลุ่มเป้าหมายทางการตลาด ยังแบ่งกลุ่มลูกค้าเป็นกลุ่ม A, B, C  ถึงแม้จะบอกว่าเป็นการแบ่งตามความสามารถในการใช้จ่ายและกำลังซื้อ  แต่ผมว่ามันก็เหมือนเป็นการแบ่งชนชั้นกลายๆนั่นแหละครับ..   แล้วในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว..เราจะทำให้สิ่งเหล่านี้หมดสิ้นไปจากสังคมไทยได้หรือไม่ ตอบแบบไม่ต้องใช้หัวได้เลยครับว่า "ไม่มีทางเป็นไปได้" เพียงแต่ต้องช่วยๆกันดูว่าอย่าให้มันน่าเกลียดเกินไปนัก แล้วก็ส่งเสียงเตือนกันบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น  แต่ไอ้ตัวอย่างแรกนี่มันขัดใจอ่ะครับ ขัดใจ..

ปล.  เพลงนี้มันเป็นลางยังไงไม่รู้นะ..

credit : ข่าวจาก Manager Online