+ + ความคิดของคนขวางโลก + +

          อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ผมคงได้ใช้บริการรถไฟฟ้าเพื่อมาทำงาน ค่าใช้จ่ายพอๆกับขับรถมาเองเลย ผมจะประหยัดได้ 30 บาทถ้าตื่นเช้า อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จภายใน 7 โมง เพราะโครงการที่ผมอยู่มีรถตู้ VIP มาส่งที่สถานีรถไฟฟ้าช่องนนทรี ถ้าตื่นสายไม่ทันรถก็ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์สถานเดียว.. ผมเห็นโครงการรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ BRT (Bus Rapid Transit) ของ กทม. ผ่านหน้าปากซอยและใกล้เสร็จแล้ว ก็ดีใจแทนคนแถวนี้จะได้ไม่ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์หัวกระเจิงกันทุกเช้า..  จากรถไฟฟ้า ผมมาต่อรถไต้ดิน เพียงไม่กี่สถานีก็ถึง office สะดวกมากเพราะสถานีก็อยู่หน้าตึกสำนักงานพอดี..

          ระหว่างเดินทางผมได้เห็นพฤติกรรมหลากหลายของผู้ร่วมเดินทาง คนส่วนใหญ่จะมีหูฟังเสียบอยู่ที่หูเพื่อเข้าสู่โลกส่วนตัว ต่างจากผมที่ชอบฟังเสียงบรรยากาศรอบตัว บางคนคุยโทรศัพท์เสียงดังประหนึ่งว่าเธออยู่ในรถส่วนตัว บางคนกระซิบกระซาบชวนให้ใคร่รู้ว่าพวกเธอคุยอะไรกัน ผมเห็นหลายคนชำเลืองมองไปจุดเดียวกันบ่อยๆ ผมกวดตามองตาม เห็นฝรั่งผอมๆคนหนึ่งยืนอยู่กับผู้หญิงไทยร่างเล็กผิวเข้มดูสงบเสงี่ยม ดูจากลักษณะกายภาพพอจะเดาได้ว่าพื้นเพของเธอคงมาจากที่ราบสูง ผมเห็นบางคนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า บางคนมองเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกว่ารังเกียจ ดูเธอเองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางสายตาเหล่านั้น เธอและเขาจึงเลือกไปยืนอยู่ห่างๆเพียงลำพังสองคน คุยกันเสียงเบาๆดูมีมารยาทกว่าหลายคน ที่มีโลกส่วนตัวสูงจนน่ารำคาญ..

          ผมก็เป็นคนหนึ่งที่จ้องมองเค้าและเธอ แต่ถ้าเธอแปลความหมายของสายตาผมออก เธอจะรู้ว่าผมให้เกียรติเธอและเค้าในฐานะเพื่อนในสังคมเดียวกัน ถ้าเธอมีโอกาสดีๆในชีวิตเหมือนใครหลายคน เธอคงไม่เลือกที่จะเป็นแบบนี้ แต่ทางที่เธอเลือกมันก็ไม่ได้ทำให้คุณค่าของความเป็นคนลดลง  คนที่ดูถูกพวกเธอ ผมอยากบอกแทนคนเหล่านี้ว่าพวกเค้าก็มีหัวใจ..และรักเป็น  หากพวกเธอถูกเรียกว่าเมียเช่า  มีใครเคยคิดมั๊ยว่า ช่วงเวลาที่พวกเค้าอยู่ด้วยกันเป็นเดือน เป็นปี พวกเค้าจะเกิดความรู้สึกดีๆต่อกันไม่ได้เชียวหรือ คนเราอยู่ด้วยกันมันไม่ใช่เรื่อง Sex อย่างเดียวหรอก ผมว่าในด้านความรู้สึกมันก็สามารถพัฒนาจนกลายเป็นความรักได้ และถ้าหากวันนึงเค้าต้องจากเธอไปยังประเทศบ้านเกิด วันนั้นเธอเหล่านั้นจะรู้สึกอย่างไร  ในชีวิตของพวกเธอ  กี่ครั้งกี่หนที่ต้องผ่านพ้นความรู้สึกสูญเสียเช่นนี้ แล้วพวกเรา จะรังเกียจ หรือสงสารพวกเธอดี..

          เค้าและเธอลงที่สถานีศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติติ์ ก่อนเธอจะเดินพ้นประตูออกไป ผมได้ยินเสียงหนึ่งพูดกับเธออย่างมีเมตตาว่า "ตอนออกไปก็หย่อนเหรียญลงในช่องรับเหรียญนะลูกนะ แล้วประตูมันก็จะเปิดให้"  ผมนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนที่เธอเข้ามา และเดาว่าเจ้าของเสียงนี้ก็คงเป็นคนแนะนำวิธีให้เธอ เพราะเธออาจจะไม่เคยใช้บริการรถไฟใต้ดิน   ผมหันไปยังต้นเสียง เห็นเพียงชายแก่แต่งตัวเชยๆคนนึง แต่ในใจผมคิดว่าคุณลุงท่านนี้แกเท่ห์จริงๆ..